Doğup büyüdüğüm mekanların topraklarına basıyor ayaklarım. İnsan kendini ait hissettiği bölgede nasıl da gür akıtabiliyor ruhunun özlerini!

Kasvet şehrinin sıkıntılıklarını döküp de saçabiliyor eteklerinden, her şeyiyle onu kucaklayan şehrine... İşte birkaç gündür, eteklerimden pak su akışının adıdır memleket. Bir zamanlar en sevdiklerimle, çok sevdiğim oyunların şarkılarını tutturarak aşındırdığım yollar; yıllara ve çocukluğumun uzak kalmışlığına inat ayak sekerek yürünülesi cazibeliktedir hala...

Dışarıda çocukluğumun en çocuk sesi: "Önüm, arkam, sağım, solum sobe!" Saklanamıyorsa ebe... İçimdeki bütün tekerlemeler kıyamdadır şimdi. Hepsi selamlamaktadır dışarıdan içerime düşen bu "en çocuk" sesi. Saklanamayan çocuğu öpmektedir... Şimdi en acı türküsü de, en neşeli ezgisi de, en yakıcı melodisi de budur içimdekinin. " Bülbülüm altın kafesindedir." Başka başka kafeslerinin kapılarını açıp da saldığı duyguları, ait olduğu yere kondurmuştur dışarıdan gelen bu içses... Şimdi kim sobeleyebilir ki onu? Hem kimden saklanabilir artık? Gün gibi aşikardır her hali...

Yıllarım geçiyor; fakat çocukluğum geçmiyor. İçimde çocukluktan kalma kırmızı yumurta hasreti... Belime bağladığım küçük, yamalı kese içine koyduğum; büyük halamın soğan kabuklarıyla haşlayarak pişirdiği kırmızı yumurtamın kokusu dolanır burnumda. Şimdilerde yumurtayı kırmızı renge bürüyecek halam da, belime saracağım bir yamalı kesem de yok. Sanıyorum beni diri tutan, bana beni bildiren ve beyazı kırmızının ahengine dönüştürebilen bir halanın çocukluğumdan geçmiş olması... Geçmiş zamanlarım, şimdilerim, gelecek olanlarım; o özel yumurtanın sahibinin hayatıma dokunuşundan dünyaya gelen çocuklarımdır, bilirim... Öyleyse onlar da selam duruştadırlar şimdi...

Dışarıdan yine bir içses : "Kırmızı tuttum, kurallar benden!" Tuttuğum bütün kırmızılar aşkına; bu sözle bütün kurallardan vazgeçebilirim! Tek, kırmızıyı tutup da oyununu yönetebilecek olan çocuğun mutluluğu verilsin bünyeme...

Pencereme karanlık çökmekte... Karanlığın içindekinin cemali ezelden tanıdıksa, tanıksa yarınki aydınlıklara; dışarıdan gelen son sese kulak vermeliyim :

"Cahide Abla, ip atlamaya ne dersin?"

Hiçbir soruya vermediğim kadar "evet"tir cevabım.

09.07.2009/Talvat